Luis Amigó urodził się w Masamagrell w Walencji /Hiszpania/ w 1854r. Od dzieciństwa był otwarty na wolę Bożą i innych ludzi. Przez cały czas aktywnie pracował nad sobą. Starając się służyć Bogu poprzez służbę swoim braciom i pragnąc we wszystkim podobać się Bogu, wstąpił najpierw do Zgromadzenia św. Filipa Neri, następnie do Szkoły Chrystusa i wreszcie do Trzeciego Zakonu św. Franciszka dla świeckich.

Osiągnąwszy pełnoletność, pragnął wstąpić do klasztoru kartuzów, ale dzięki mądrym radom swojego kierownika duchowego wybrał Braci Mniejszych Kapucynów. Pierwsze śluby złożył w dniu 12 kwietnia 1875 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał w Montehano - Santander 29 marca 1879 roku.

Odtąd całym sercem poświęca się głoszeniu kazań i organizacji Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego dla świeckich. Potrafi mówić z entuzjazmem, przyczyniając się do licznych nawróceń. Jego homilie gromadzą tysiące osób. Swoją uwagę, troskę i całą energię już od najmłodszych lat poświęca więźniom i młodzieży z marginesu społecznego.

Luis Amigó jest bez reszty zakochany w duchowości franciszkańskiej oraz w mocy Bożego miłosierdzia. Uczynił je trzonem własnej duchowości i  fundamentem  dwóch Zgromadzeń: Sióstr Kapucynek Tercjarek od św. Rodziny i Braci Kapucynów Tercjarzy od Matki Bolesnej - owoców jego apostolatu realizowanego między tercjarzami świeckimi.

Od młodości wykazywał predyspozycje do pełnienia odpowiedzialnych funkcji, najpierw  w zakonie (był wicemagistrem nowicjatu, przełożonym klasztoru, definitorem i prowincjałem), później, od 9 czerwca 1907 roku, slużył Kościołowi jako biskup w diecezjach Solsona i Segorbe. Jego praca duszpasterska charakteryzowała się duchem oddania i służby, zgodnie z jego biskupim mottem: ŻYCIE MOJE ODDAJĘ ZA MOJE OWCE.

Zmarł w wieku  80 lat  w  domu  macierzystym  Kapucynów  Tercjarzy  w  Godella  (koło  Walencji)
1 października 1934 roku. Jego ciało zostało pochowane w rodzinnej wiosce Masamagrell, dokąd odtąd nieustannie pielgrzymują jego naśladowcy i osoby zafascynowane dziełem amigoniańskim.

LUIS AMIGÓ żył głęboko zjednoczony z Panem, dzięki łasce i modlitwie, które były jego pokarmem. Rozważając heroiczność jego cnót, jeden z teologów powiedział o nim: "Mamy przed sobą giganta życia duchowego, wzór i przykład dla zakonników, kapłanów, biskupów i założycieli".

Uwiedziony przez miłość Bożą, powołany został do okazywania miłości wśród młodzieży z marginesu społecznego. W społeczeństwie nieświadomym wagi problemów dotyczących tej młodzieży, zauważał je i dzięki swojej intuicji proponował konkretne rozwiązania. Potrafił harmonijnie łączyć prostotę i siłę, roztropność i odwagę. Jego charyzmat i misja są zakorzenione w Kościele i nigdy nie stracą na aktualności.

Jego ziemskie życie zgasło, lecz jego duch żyje w RODZIN1E AMIGONIAŃSKIEJ, wezwanej przez Boga do pomocy braciom najbiedniejszym i najbardziej potrzebującym.

Odszukiwać zagubioną owcę i na nowo włączać ją do trzody Dobrego Pasterza – tak rozumiał swoją zasadniczą misję biskup LUIS AMIGÓ, zgodnie ze swoim życiowym mottem: "ODDAJĘ MOJE ŻYCIE ZA MOJE OWCE". To właśnie przekazał swoim córkom i synom w testamencie.